Granada & de Masaya, onze eerste vulkaan

Vier dagen al verblijven we in Nicaragua, een land waarvan het toch wel even heeft geduurd vooraleer we de naam konden uitspreken. Vooral ik (Timo) was wellicht liever naar Nikawawa getrokken.

De voorbije dagen hebben we niet zo héél veel gedaan. Iedereen heeft nog wat last van de jetlag, waardoor we de voorbije twee dagen net voor of net na vijf uur ’s morgens wakker schoten. De rondfladderende en piepende vleermuizen vanaf twee uur ’s nachts, hoog in de uithoeken van onze kamer, zullen er ook wel wat mee te maken hebben :-).

Onze Casa Sonrisas AirBnb-locatie is écht wel tof, want er is een zwembad en ’s morgens krijgen we heerlijk eten aangeboden. Eerst een kommetje met vers fruit; daarna pannenkoeken, of een lekkere omelet. Papa vindt vooral die grote koffiemokken cool.

Op zondag staat hier telkens ‘nacatamal’ op het menu: een traditioneel gerechtje gemaakt op basis van deeg met maismeel en boter, en verder varkensvlees, rijst, aardappelen, tomaat, ajuin en chili pepertjes,…

19575160_10155525945013420_5401935757281522878_o

Mama vond het maar een raar zwaar goedje, maar papa heeft flink zijn best gedaan en alles opgegeten. Wij mochten gelukkig passen.

Het leukste aan dit huisje is voor ons dat zwembad. En aangezien het hier nooit afkoelt (zelfs ’s nachts blijft het 24 graden), kunnen we van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat plonzen. Ondertussen heb ik (Mateo) leren duiken & doe ik niets liever dan de visjes die Timo in het water werpt, eruit te halen.

En ook mama en papa vinden het heerlijk, want zo kunnen zij ondertussen wat rustig aan de rand van het water een boekje lezen. Of alleszins proberen, want mama moet continue kijken naar al onze kunstjes  !

Bij het rondwandelen in de stad, valt ons (Timo en Mateo) vooral op dat alle huisjes super kleurrijk zijn.

En er hier nog heel veel paarden met koets rondlopen.

Dat het super warm is, dat ook. Zodra we beginnen te stappen krijg ik (Mateo) zweetpareltjes op mijn neus. Timo, die zweet bijna niet, maar wordt wel heel rood :-). We worden daarom verplicht veel te drinken.

Gisteren hebben we trouwens zelf de stad in een paardenkoets verkend. Dat was leuk! De gids begon elke Engelse zin met ‘And there you see…’!

Vandaag was het al iets drukker en hebben we twee grotere activiteiten gedaan. In de voormiddag kregen we kookles in La Tortilla Cooking School. Een echte nica-kok leerde ons hoe we een typisch gerechtje van deze streek (Granada) moeten maken: ‘Indio Viejo’, letterlijk een oude indiaan, die volgens de mythe in de pot verdween. Dat is toch wat we van dat mythisch verhaal hebben onthouden.

We mochten allerlei groentjes en de kip snijden en klaarmaken. Uiteindelijk werd het een papje dat we moesten maken van maïsbloem en water. Daarna stopten we dat op het vuur en werd het soepje een hele dikke pap. Wat rook het lekker!

Na bijna twee uur koken vond vooral ik (Mateo) het super lekker. Ik (Timo) heb me vooral tot de tortilla beperkt.

Na het eten kozen mama en papa ervoor om zo snel mogelijk een vulkaan te bezoeken. We zijn nu eenmaal in het land van vulkanen en meren. Vulcano Masaya kwam als eerste aan de beurt. Deel van de trip ernaartoe was het bezoeken van een artisanaal marktje. Mama had er al veel over gelezen en wou daar er eens een kijkje nemen. Jammer genoeg was het meer ‘Tourist Trap’ dan een Topper voor Toeristen. We besloten al snel om het overdekte marktje te verlaten en wat te wandelen in de omliggende straten, op zoek naar wat vers fruit en groentjes.

Een hachelijk avontuur, zo blijkt. Want niet alleen liggen de voetpaden vol met grote diepe gaten en losliggende stenen; ook is er in de wijde omtrek geen enkel vers fruit- en groentenwinkeltje te vinden. Het enige wat er continu op de straten te vinden is, is zoals mama en papa het zeggen: rommel. Schoenen, sandalen, snoep, chips, frisdranken, kledij, … Alles wat je maar wil, maar geen enkel kraampje met vers fruit of groenten. Iets wat mama en papa al eerder was opgevallen in Granada zelf. Geen extra fruit dan maar vandaag. Wel: de hemelluiken die plotseling weer open gingen, en ons deden schuilen.

En na lang wachten op onze taxi-bus, konden we dan uiteindelijk naar de vulkaan! Vulkaan Masaya is een nog actieve vulkaan, die begin jaren´70 voor de laatste keer is uitgebarsten. Een bezoek aan de vulkaan is beperkt tot 70 personen tegelijk. Je mag ook maar maximum 15 minuten aan de krater blijven staan, want blijkbaar zijn die dampen niet zo heel gezond. Vandaar dat we wel even hebben moeten wachten, vooraleer het onze beurt was.

Gelukkig was het écht wel de moeite en een ongelooflijk spectaculair zicht. Van ver kon je al de rode gloed zien verschijnen in het donker-zwarte avondlicht. En aangekomen kon je effectief de lava zien opborrelen. Ongelooflijk indrukwekkend! Dat wou ik (Mateo) zeker aan mijn vriendjes in de klas vertellen.

Het was een vermoeiend maar meer dan geslaagd dagje!

 

3 reacties Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s