Education Plus in Nicaragua: hoop bieden aan de kinderen van Pantanal

Mama was in haar nopjes deze ochtend.  Vandaag zouden we een schooltje bezoeken in Pantanal, één van de armste wijken van Granada. We snapten niet goed wat daar leuk aan is, maar we gingen met alle plezier mee op stap.

Keeley, de dochter van de uitbater van onze airBnB werkt daar als project coordinator, en na een mailtje met haar baas Jim Durham, werden we uitgenodigd om de wijk en school ‘Casa de los Sueños’, ‘Huis van dromen’, te leren kennen.

Tijdens onze eerste week in Nicaragua was het ons al enorm opgevallen hoeveel straatkinderen aan de marktpleinen rond de toeristen lopen, bedelend voor wat geld, maar we hadden er geen idee van dat de situatie buiten de stad nog heel wat schrijnender is.

Mama had over het initiatief al heel wat gelezen op de website van Education Plus. Vanmorgen vertelde ze ons meer over de omstandigheden van het schooltje en de kinderen die we gingen ontmoeten.

Heel veel van die kinderen wonen in huizen met aarden gronden, waarbij de muren gebouwd zijn uit plastiek of golfplaten, als ze geluk hebben. Toegang tot stromend water hebben ze niet, en een frigo om hun eten in te bewaren al helemaal niet. De kinderen leven in schrijnende armoede, zijn vaak (1 op 5) wees,  maar zijn met de allerkleinste dingen enorm gelukkig. Heel vrolijke kindjes, die continue aan het lachen zijn, ons begroeten, zwaaien, … .

Voor Jim Durham (inspirator en verantwoordelijke van Casa de los Sueños) zijn alle kinderen één voor één “amazing children”.  Hij zorgt ervoor dat de kinderen (die vaak geen kans krijgen om naar school te gaan) van de straat blijven, hij leert hen de belangrijkste waardes bij, en probeert hen te leren lezen en schrijven. Ook is hij gedreven hen maximaal gezonde voeding aan te bieden zodat ze kunnen leren en groeien. Ook wij, Mateo & Timo staan versteld te kijken wanneer we te horen krijgen dat die kinderen heel vaak amper eten krijgen thuis. Daarom is gezonde voeding in casa de los sueños enorm belangrijk. Ze geven elk kind dat bij hen komt één warme maaltijd per dag (met extra vitamines). Heel vaak is het dan ook de enige maaltijd die de kindjes op een dag krijgen.

Voeding is een enorm probleem hier in Nicaragua. De mensen geloven nog steeds dat ze veel suikers moeten eten en geven dit jammer genoeg door aan hun kinderen. Zo legde Jim ons zelfs uit dat ze bij hun melk wat choco moeten toevoegen omdat de kinderen het anders niet drinken; niet zoet genoeg. We kregen vandaag ook te horen dat Nicaragua het hoogste aantal mensen met ‘Type 2 diabetes’ ter wereld heeft. Zegt wellicht genoeg.

Tijdens een korte wandeling doorheen de wijk, in ongelooflijke hitte, leren we een aantal mensen kennen en zien we hun huizen.  Ik, Timo, vond de wandeling maar niets. Ik weigerde zelf te stappen en wou aan niemand hallo zeggen.

Daarna maakten we kennis met het schooltje. Een paar kleine ruimtes, met de meest kleurrijke muren. Ook hier zijn de kindjes allemaal een voor een ongelooflijk vrolijk, lief en beleefd.

Die discipline erin krijgen was niet eenvoudig, zo zegt Jim, maar ondertussen is het toch deel geworden van de schoolcultuur. We mochten zelfs een uur lang een klasje bijwonen (voor de 5-jarige kindjes), en mama heeft zelfs haar beste spaans bovengehaald en de kindjes wat proberen te helpen.

Een ongelooflijke leerrijke ervaring!
Wat is het belangrijkste in het leven en waarvoor doe je het allemaal.

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Ja Sofie, hierin ligt misschien jouw toekomst ! ?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s