The Chicken Bus Experience

Het populairste transportmiddel in Nicaragua is de chicken bus. Dat zijn vroegere Noord-Amerikaanse schoolbussen, die getransporteerd zijn naar Centraal Amerika, en waar ze een kleurrijke transformatie hebben ondergaan.

Waarom ze chicken bus worden genoemd, merken we al snel. Want wanneer je denkt dat écht niemand nog in de bus kan, stappen er nog eens makkelijk tien mensen extra op. Gevangen zoals kippen in een hok! 🙂 En aangezien we rond het middaguur waren ingestapt, waren we na nog geen tien seconden (stilstaande bus) allemaal aan het zweten. Het water stond op onze armen, liep van onze benen, maar he, we gingen vertrekken ;-).

Wat volgens Danilo ongeveer een rit van 15 tot 20 minuten ging zijn, duurde al snel een uur.  Tijdsinschattingen hebben hier al vaker een andere dimensie gekregen. Ik (Timo) had er op een bepaald moment genoeg van. Ze waren mij zo aan het pletten…mijn benen waren tussen andere mensen. Ik kreeg buiken en borsten in mijn gezicht. Dat vond ik helemaal niet leuk en begon daarom te huilen. Gelukkig zijn ze hier allemaal zo vriendelijk en al snel stond er iemand op om zijn plaats af te staan voor mij.  Dankbaar ruilden we van plaats, want naast het raam was er toch net iets meer frisse lucht. 

Na een uurtje riep de money-man van de bus (die ‘klimt’ van voor naar achter de bus om te ontvangen) dat we mochten afstappen. Aangekomen in San Juan del Oriente! Een prachtig klein dorpje, waar ze de mooiste keramische potten maken van Nicaragua.

Na een paar honderd meter wandelen, kwamen we voorbij een heel leuk winkeltje. We gingen binnen en hadden geluk. De eigenaar begon onmiddellijk vanalles te vertellen over zijn creaties, hoe ze hun potten kleuren met natuurlijke kleurstoffen en het winkeltje al generaties meegaat. Blijkbaar duurt het ook 16 dagen vooraleer 1 pot volledig is afgewerkt! Dan is het die 70 cordobas per mok zeker waard. Hij was zelfs zo vriendelijk dat we even mochten helpen met kleuren.  En zoals je kan zien aan de tong van papa, ziet dat er gemakkelijker uit dan het effectief is !

Onze lunch-spot (de enige optie daar) was net aan de ingang van het dorpje. Een klein plekje, waar we voor géén geld lekker hebben gegeten. Vooral de zelfgekweekte kip smaakte heerlijk. Toen we echter vroegen om pipi te doen, waren mama en papa toch wel weer onder de indruk van de eenvoud waarin de mensen leven. Geen stromend water, geen stenen vloeren, een emmer en klompje zeep aanbrengen om onze handen te kunnen wassen. Maar wél een hele familie die in de achtertuin gezellig met elkaar zat te babbelen.

Volgens mama en papa zijn de mensen hier – los van alle armoede – veel meer aan het leven en lijkt hun ‘work-life-balance’ als samenleving veel beter te zijn dan bij ons.

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. toch mooi zoveel gelukkige mensen te ontmoeten zeker !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s