Eerste ervaringen met het eten in Nicaragua

Het Nicaraguaanse eten was bij het plannen van onze reis lang dat deel dat ons het meeste zorgen baarde. Op het eerste zicht leek het weinig uitnodigend, vreemd of zelfs oneetbaar. Een bezoekje aan hun lokale markten heeft dat eerste zeker bevestigd. Dat laatste is niet het geval, hoewel hun klassieke gerechtjes echt wel behoorlijk zwaar en vullend zijn. 

De ‘Mercado Municipal’ in Granada is méér dan een bezoekje waard. Het is de plek waar de locals hun eten halen, en waar wellicht ook heel veel van het restaurant-eten vandaan komt. De ideale plek om het echte Granada-leven te zien. De markt is authentiek, vuil, vies en levendig.

We vonden het heerlijk vertoeven. Oorspronkelijk  wilden we hier heel wat fruit en groenten kopen, maar om één of andere reden durfden we niet. Enkel de avocado en worteltjes hebben we er gekocht. Producten met een schil, dat gaat nog. Maar wellicht zijn dit nog de eerste hygiene-angsten van buitenlanders die nog net té weinig langdurig met lokale mensen of expats spraken.

Volgende keer kopen we op de markt heus wel meer. Maar geen vlees. Dat niet.

Dat halen we in de Pali, hun supermarkt. Want dat in-dertig-graden-zon-blakende-vlees, dat kan zelfs in gekookte versie wellicht onze spijsvertering (nog) niet aan.

Veel chicharrón!

Met open geest, maar toch veilig eten in een nieuw land – zéker een arm land – is altijd een opgave. Onze strategie is uiteindelijk zoveel mogelijk af te wisselen én een oplossing te vinden voor het eten in Nicaragua dat in het algemeen naar onze wensen uit te veel (poly-onverzadigde) olie, rijst-bonen combinatie en al te zoete sapjes bestaat.

Desayuno nicaragüense (Nicaraguaans ontbijt)

Dat weerhoudt er ons niet van af en toe hun heerlijke traditionele gerechten uit te proberen. Gallo Pinto (voornamelijk rijst en bonen met stukjes vlees) als ontbijt vinden we lekker, maar niet voor elke ochtend.

Gallo Pinto met eieren en banaan

De Indio Viejo was zwaar, maar een goed gesmaakte lunch.

Indio Viejo

Gefrituurde pollo (kip) is heerlijk. 

Fried chicken met rijst en avocado

Hun carne asada (gegrilde steak) kunnen al eens wat te taai zijn.

Typisch carne asada gerechtje met (uiteraard) rijst en bonen

De tajadas (chips op basis van meelbanaan) worden hier door iedereen als kleine snack gesmaakt.

Tajadas Chips

Vigaron (knapperige varkensschil) is best te pruimen. De nacatamal ( gerechtje gemaakt op basis van deeg met maismeel en boter, en verder varkensvlees, rijst, aardappelen, tomaat, ajuin en chili pepertjes) was ook een stevig niet-alledaags ontbijt. Quesillo (warme tortilla, typisch met kaas erin) is héél lekker en gaan we nog vaker eten. Vers seafood (concha negra bijvoorbeeld) is nog wat onontgonnen terrein, maar is zeker het type eten dat we nog dieper gaan uitproberen als we in Ometepe en San Juan del Sur verblijven.   In restaurant Villas Mombacho in Granada hebben we guapote (regenboog baars uit het Nicaragua Meer) gegeten en dat smaakte naar meer. Méér vis!

Guapote at Villas Mombacho

Qua drank verkopen ze hier in Granada vele sapjes in een zakje, die er heel kleurrijk en scary uitzien. Vrouwen aan de Parque Central hoor je regelmatig fresco, fresco, fresco roepen; ze hebben een tonnetje met daarin plastieken zakjes kleurrijke drankjes. Aan de ontbijttafel krijgen we dagelijks een andere kleur (paars, groen, oranje, rood) als ‘fruitsap’.

Fresco, fresco, fresco
Cerveza Toña

Het Toña beer is dik in orde. Bier en rum is alles wat ze hier drinken, vooral als het een voetbalavond is (wedstrijd Nicaragua-Martinique in dit geval).

Aan de rum cocktails, gemaakt van hun lokale Flor de Caña merk, zijn we nog niet begonnen. Maar deze Nicaragua-ervaring is nog niet ten einde. 🙂

Het enige lokale dessert dat we tot nu toe top vinden is Tres Leches, een typisch gerechtje van hier dat gemaakt wordt van melk, gecondenseerde melk en room. Doet wat aan tiramisu denken. Alweer niet écht licht, maar heerlijk bij de koffie.

Tres Leches

Wat zijn typisch telkens onze culinaire voorzorgsmaatregelen (geldt zeker niet alléén in Nicaragua) in een vreemd land?

  • Onze spijsvertering de tijd geven om gewend te raken aan nieuw eten en de micro-organismes in het Nicaraguaanse dieet (uiteten en zelf koken voldoende afwisselen dus)
  • Goed nadenken en onderling bespreken vooraleer we iets in onze mond steken (altijd een wijze strategie met kinderen, ook in België)
  • Regelmatig handen met zeep wassen (constant eigenlijk, maar vooral voor en na een maaltijd)
  • Enkel voeding eten dat goed gekookt én heet is wanneer we het geserveerd krijgen; liefst krijgen we het eten ook niet na twee minuten, dan ontstaat er al wat meer argwaan 
  • Melkproducten zoveel mogelijk vermijden (af en toe een ijsje en kaas uit de betere zaken moet wél kunnen)
  • Op onze hoede zijn bij slaatjes of ander ongekookt eten (proberen te achterhalen hoe gewassen, hoe de hygiëne in de keuken lijkt, enzo)
  • Varkensvlees vermijden, omdat varkens op het platteland naar het schijnt veel rommel te eten krijgen gedurende hun leven
  • Vermijden dat vliegen ons eten, het glas of de tafel bereiken, omdat ze bekende dragers zijn van voedeselgerelateerde ziektes. De Nica’s zijn hier zelf extreem mee bezig dus dat valt op en doe je snel automatisch. Elk potje heeft hier letterlijk altijd een dekseltje!

Het lijkt wat angstig, maar die voorzorgsmaatregelen indachtig genieten we enorm van de nieuwe zaken die ons pad in dit mooie land kruisen. 🙂

 

Één reactie Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s