Ons verblijf in het Fo Guang Shan klooster

Een boedhistisch klooster bezoeken, het stond al veel langer op het programma van mama en papa. En wat een geluk, we konden hier in Taiwan naar het Fo Guang Shan Monastery gaan, één van de grootste actieve tempel-complexen ter wereld met de grootste Boeddha van Zuid-Oost Azië.

Dit complex straalt iets uit. Een duidelijke visie, passie en veel ambitie. Op één of andere manier ook wat grootheidswaanzin. Samen met een monnik, bezoeken we die eerste dag na check-in in onze sobere hotelkamer de meditatie-aula, een artistiek museum en een aantal andere plekken om tot slot in één van de vele lokale restaurants te eindigen. We krijgen een basis-lesje Chinese kalligrafie. Ik, Mateo, vind het super leuk om te doen. Voor Timo is het nog net te moeilijk.

Mama en papa vinden het wel heel grappig dat een hippe eigengereide monnik zijn bezoekers aan het werk zet om dan zelf wat op zijn smartphone te kunnen tokkelen. We zien tijdens ons korte verblijf dat de smartphone heel wat méér monniken in hun ban hebben.  Is dat ook het boeddhisme in 2018?

Fo Guan Shan staat voor rust; een leeg hoofd. Maar vergis je niet: het is ook een strak geleide organisatie. Eentje waarvan de ‘master’ een eind in de 90 is. Achteraf komen we in het museum te weten dat Master Hsing Yun al op zijn 40ste diabetes kreeg, en de ziekte hem nu zo goed als blind heeft gemaakt.

Onze gids vertelt mama en papa dat hij écht niet meer goed is. Dat hij in een karretje wordt rondgereden. En die situatie voor veel getouwtrek achter de schermen leidt. Het is niet de eerste keer dat het woord ‘macht’ zou vallen in die twee dagen.

We hebben het geluk rondgeleid te worden door een Oostenrijkse monnik die 17 jaar geleden naar hier trok. En er duidelijk geen doekjes om windt. Het klassieke organisatiepatroon valt op. Bureaucratie. Regelneverij. Hiërarchie. Hij gebruikt die woorden een aantal keren. Beperkte vrijheid, is papa zijn Westerse vertaling. Eenzaamheid op één of andere manier ook, hoewel je die terminologie hier uiteraard nooit gaat horen.

Verboden zijn: vlees, alcohol en seks. Hij zegt het op een manier alsof hij toch een manier vond om de regels te omzeilen. Om het complex te verlaten moet hij eigenlijk formeel via de pc toestemming vragen. Maar dat hoeft bij zijn departementshoofd toch blijkbaar niet, bij de meisjes zijn ze dan wel weer veel strikter.

Hij vertelt ons dat heel wat monniken uiteindelijk naar een minder strak geleide boeddhistische orde trekken. Anderen gaan op straat leven, zonder eigendom. Je merkt aan alles dat hij moeite heeft met de rituelen. Die verdammt verplichte rituelen. Op dat vlak is hij wellicht steeds te veel (katholiek) individu gebleven. Dagelijks vroeg opstaan om te bidden doet ie niet. Knielen ook niet. Zijn Chinees is wellicht nog te beperkt om dat alles mee te doen. Hij tracht de lokale stijfheid door zijn grapjes en half macho-gedrag bij anderen eruit te krijgen. We kijken geamuseerd toe.

Meditatie is hip. Zeker bij jongeren. Wij vinden het nog te moeilijk om te begrijpen wat het is. Papa en zeker mama staan hier wel voor open. Enkel is elke ochtend om vijf uur opstaan om dan – in een prachtig klooster weliswaar – te gaan bidden, te veel van het goede.

Om kwart na vijf gaat de wekker. We moeten opstaan. We hebben namelijk om twintig voor zes afgesproken. Een half uur zingen, en mediteren. Dankbaarheid tonen. Alweer strak geleid. Gelukkig duurt het niet te lang. We kijken toe, onder de indruk van al die mannen en vrouwen die in de pas lopen, zingen, telkens opstaan en knielen. Opvallend is het aantal jonge meisjes.

Een half uur later zit het erop. Na nog een kort gesprek met de gids, volgt het ontbijt. Om half zeven gekke groenten met indien gewenst rijst. Wij beperken ons hier het liefst tot een kommetje witte rijst. Papa eet heel graag zijn kommetjes groenten. Na meer dan drie weken Taiwan kost het hem weinig moeite om zo vroeg groenten te eten. De ervaring telt. Maar een koffie zou voor hem zeker wel welkom zijn.

De monnik geeft ons nog mee wat we de rest van de dag zéker moeten bezoeken. Je bent op de site al snel twee dagen zoet. Daarna neemt ie afscheid. Hij is moe. Had weinig slaap vannacht.
Niet erg. We hebben nog heel wat vragen, maar zijn ook al heel wat wijzer geworden.

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Rátana schreef:

    Ik weet zeker dat die oostenrijkse monnik kort na jullie verblijf aan zijn stutten heeft getrokken. Wie de soepelheid van geest niet op kan brengen om te buigen, die breekt. Eerst moet individualisme er uit geramd worden ten gunste van wat nederigheid, en daarna, mocht iemand iets kunnen waar met waardering naar gekeken kan worden, is die wens om een “interessante persoonlijkheid” te zijn er wel uit, en kunnen we omgaan met iemand die niet bij ieder woord op zijn/haar teentjes getrapt is, kortom, een normaal mens is geworden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s